Sonet Mickiewicza

Religia i wiaraKażdy zrozumie bez problemów sonet Mickiewicza ale z Norwidem nie będzie już tak łatwo. Nie docenili go współcześni mu ludzie i twórcy i my także często o nim zapominamy. Niezaprzeczalnym faktem jest, że jest wybitnym twórcą i wyprzedził bardzo mocno swoją epokę, ale chyba i nas skoro nadal nie potrafimy przeniknąć jego pięknych utworów. Nie da się jednak zaprzeczyć, że jest to wybitny artysta, a jego wiersze są po prostu niesamowite. My także naszych nie cenimy, bo uważamy, że są mierni i ciągle brakuje nam młodych poetów, ale nie ma się co dziwić, skoro nikt nie chce wydać ich debiutanckich tomików. Okazuje się, że nasz kraj niestety nie sprzyja poetom. Możemy jednak coś zmienić i zacząć od siebie, spróbujmy najpierw poznać naszych rodowitych twórców, a dopiero potem wydawać sądy o ich lepszych lub gorszych wierszach. Maluchy od razu zaczną się interesować tymi rymami i bardzo szybko je zapamiętają. Już po kilku dniach, jeśli będziemy im je czytać, zauważymy, że nauczyły się tych rymowanek na pamięć. Do najbardziej znanych należy oczywiście: "wlazł kotek na płotek", "murzynek Bambo" czy "Pan Hilary". Ale wszystkich wierszy jest znacznie więcej. Jest bardzo fajna kolekcja "Wierszem malowane", wydana przed wydawnictwo "Wilga". Warto się nią zainteresować, jeśli mamy dzieci i chcemy dać im wszystko to, co najlepsze, nawet jeśli chodzi o literaturę.

Literatura pełni różne funkcje w naszym życiu. Jedna ma na celu pouczać, inna przedstawiać nam życie w danym okresie, a jeszcze inna zachwycać, pobudzać do refleksji nad sensem istnienia, życia i śmierci. To ona od wieków pomagała ludziom w podejmowaniu trudnych decyzji życiowych. A wszystko to zgodnie z intencją czyli zamierzeniem twórcy. Bo to oni przecież wyznaczyli prądy umysłowe i nastroje dominujące w danej epoce. Pisarze czują się odpowiedzialni za losy państwa, narodu czy też pojedynczych jednostek, gdyż determinują ich postawy, wyznaczają i kierują ich postępowaniem. Szczególnie literatura średniowiecza ukazuje nam jakie obowiązki spoczywały na pisarzach i jaką rolę odgrywali oni w wychowaniu człowieka. Autor w średniowieczu był przeważnie anonimowy, nie pisał bowiem dla własnej chwały , lecz by pouczać i moralizować. Literatura tego okresu jest w znacznej części dydaktyczna, ma charakter parenetyczny, to znaczy zachęcający do naśladowania wzorców osobowych, ideałów świętego, rycerza czy władcy.