Sławni baroku

Religia i wiaraPascal był filozofem, matematykiem, fizykiem oraz publicystą. Wywarł ogromny wpływ na prąd umysłowy baroku.Pascal stworzył metaforę "trzciny myślącej", według której człowiek jest kruchy i słaby, ale mimo to jest niezwykłym stworzeniem, ponieważ myśli, czuje oraz potrafi rozróżnić dobro od zła. Myśliciel ten jednocześnie stwierdził, że rozum nie powinien być narzędziem poznania. Przekonanie to nazywane jest sceptycyzmem i mówi, że należy powstrzymywać się od sądów, ponieważ nigdy nie znajdziemy ostatecznej racji oraz niepodważalnej prawdy. Rozum pomaga w ustaleniu zdarzeń, ale nie pozwala ich zrozumieć i rozwiązać problemów. Bez zrozumienia nie można mówić o ostatecznym poznaniu. Jedyną i skuteczną drogą poznania jest wiara. Słynny jest "zakład Pascala". Mówi on, że każdy człowiek powinien egzystować tak jakby Bóg istniał. Jeśli to prawda, możemy zyskać życie wieczne natomiast, jeśli to kłamstwo niczego nie narażamy. Filozof swoje poglądy zawarł w "Myślach", w których opisuje sceptycyzm, racjonalizm oraz mistycyzm. Jego przekonania stały się podstawą działania egzystencjalistów na przełomie XIX i XX wieku.

Kultura dworska w okresie Baroku Prekursorem koncepcji poezji jako dzieła, które miało zaskakiwać i olśniewać, był Marino. Najważniejszymi jego wartościami były oryginalność, przepych i niecodzienność. One też zajmowały najważniejsze miejsce w wierszach i poematach Włocha. Takie założenia pisarskie znalazły uznanie wśród czytelników. Nastała moda na pisanie wierszy kunsztownych i zaskakujących, których zadaniem było olśnienie czytelnika. Powstał nawet styl literacki zwany marinizmem. Jego cechy charakterystyczne to zaskakujące metafory, eksperymenty, hiperbole i płeta. Zaskakujący koniec był koroną cały utwór. Przywiązanie do oryginalnej i zaskakującej konstrukcji wiersza to także charakterystyczna cecha konceptyzmu. Koncept to wyszukany pomysł literacki, dzięki któremu wiersz nabierał cech sztuczności. Służyły temu rzadko spotkane figury stylistyczne, takie jak oksymoron i paradoks. W Polsce konceptyzm kojarzy się z nazwiskiem Jana Andrzeja Morsztyna. Swój warsztat wykorzystał on głównie przy tworzeniu erotyku. To właśnie one przyniosły mu największą sławę

Dzieła pierwszego są przypisane do spuścizny renesansu, natomiast powieści drugiego przyporządkowane są sztuce barokowej. Polskim artystą, którego dzieła trudno przyporządkować do konkretnej epoki i prądu jest Mikołaj Sęp Szarzyński. Wielu znawców twierdzi, że jest on artystą odrodzenia, ponieważ jego życie przypada właśnie na ten czas. Natomiast inni jego twórczość przypisują założeniom baroku.