Kulturalia Rzeszów

Religia i wiaraKlasycyzm był obecny w sztuce w XVII i XVIII wieku i powstał we Francji.Nurt ten odwołuje się do renesansowej fascynacji antykiem, a dokładnie ładem, harmonią oraz porządkiem. Klasycy bali się żywiołów natury oraz chaosu wynikającego z ludzkich zachowań. Hołdowali natomiast dyscyplinie i prawdzie, które odnajdywano w zasadach dobrego smaku oraz stałych regułach tworzenia sztuki. Tak jak w innych dziedzinach życia sztuka musiała odpowiadać pewnym kryteriom rozumowym. Artystą mógł być jedynie człowiek przestrzegający danych reguł, w przeciwnym razie był dyskryminowany. Naśladowano najczęściej antycznych twórców, takich jak Arystoteles. Stworzył on zasadę mimesis, która zakładała, że opisując rzeczywistość można ją deformować lub idealizować. Prąd ten przypisywał szczególną rolę wychowaniu, czyli zwalczeniu złych cech i wpajanie tych dobrych. Dla klasyków najważniejsze był piękno i prawda. Dla literatury kluczowa była zasada decorum (zasada stosowności) mówiąca, że musi występować zgodność gatunku i stylu. Bardzo popularna była teoria trzech stylów: wysokiego, średniego, niskiego. Stosowano je w zależności od tematyki i charakteru utworu.

Prąd umysłowy powstały u schyłku XVIII wieku. Stanowił opozycje dla klasycyzmu i racjonalizmu.Głównym wyznacznikiem tego kierunku, jak wskazuje sama nazwa było uczucie. Odrzucono rozum na rzecz emocji i odczuć. Bardzo ceniono przyrodę oraz naturalność, a nie sztywne zasady i kanony. Znaczny wpływ na kształt tej myśli miał Jean Jacques Rousseau, którego uważał człowieka za istotę dobrą i kryształową. W swojej teorii uwzględnił zło, będące skutkiem rozwoju cywilizacji. Jedynym stylem życia niegodzącym w moralność było, to w zgodzie z naturą. Najważniejsza była swoboda i wnętrze. Ponadto filozof przeciwstawił się miejskiemu stylu bycia, uwielbiał wieś. Rousseau krytykował absolutyzm i feudalizm. Chciał zmiany ustroju na demokratyczny i władzy dla społeczeństwa. Zło widział także we własności prywatnej. Jego przekonania dały początek rewolucji francuskiej. Pisarz sentymentalny uzewnętrzniał swoje emocje i przeżycia po przez sztukę. Odbiorcą natomiast chciał dostarczyć wzruszeń. Literatura stawiała na prostotę, naturalność i zrozumiały język. Powstał również nowy typ bohatera, który pochodził z klasy niższej. Często opisywano przyrodę, która dostosowywała się do przeżyć głównej postaci. Patos i retoryka zastąpiona została melodyjnością.