Dwudziestolecie między wojenne

Religia i wiaraPod koniec XIX wieku impresjoniści pokazali, że odbiór sytuacji uzależniony jest od oświecenia. Ceniono oryginalność i wizyjność w malarstwie. Wnioski z ich działalności wyciągnął Pablo Picasso, który malując kierował się zasadami kubizmu. Ten kierunek sztuki polegał na sprowadzeniu wszystkich występujących w przyrodzie kształtów do form geometrycznych. Obraz, więc nie był odzwierciedleniem rzeczywistości, lecz kompozycji brył i układów. Cechy te doprowadziły do powstania malarstwa abstrakcyjnego. Ogromne zmiany zaszły też w architekturze. Dzięki nowym materiałom budowlanym i pionierskim rozwiązaniom budowlanym i pionierskim rozwiązaniom powstała współczesna architektura. Zerwano z ozdobami, a wprowadzono nowe elementy konstrukcyjne, beton i żelazo. Muzyka w epoce stała się źródłem wyrażania uczuć i ekspresji. Odrzucono systemy " nur-moll", a wprowadzono skalę atonalną. Spopularyzowano również, dawniej zarezerwowany tylko dla czarnoskórych jazz. Również teatr uległ przemianom. Pojawiły się formy operujące skrótami i umownością inscenizacji. Wzrosła rola filmu, który stał się środkiem wyrazu artystycznego. Do historii, filmu przeszły komedie Charlie Chaplina. Przemysł filmowy zrewolucjonizowało wynalezienie filmu dźwiękowego. Od tej pory gwałtownie wzrosła produkcja kinowa.

Rok 1918 przyniósł Polsce odzyskanie niepodległości. Kształtowanie nowego państwa było trudnym zadaniem, a niepokoje społeczne nasiliły się pod wpływem Wielkiego Kryzysu Ekonomicznego. Wydarzenia te miały duży wpływ na literaturę okresu międzywojennego. W pierwszej części epoki, często zwanej "jasną", dominowała radość z powodu uzyskanej wolności, wiara w przyszłość i optymizm. Powstałe liczne grupy: Skafander, Awangarda Krakowska, futuryści i ekspresjoniści. W prozie dominowały tematy polityczne, a znaczna grupa literatów związana była z Legionami. Przeżycia wojenne wykorzystali w swych utworach: Władysław Broniewski. Julian Przyboś, Kazimiera Iłłakowiczówna i Zofia Nałkowska. Drugą część epoki rozpoczęła się kryzysem. Pogorszyły się ludzkie nastroje, a to z kolei znalazło odbicie w literaturze. Okres ten nazwano "ciemnym". Sytuacja w państwie wywoływała stany napięć, upadki moralne wartości i powstanie patologii społecznej. W literaturze dominował katastrofizm, a wiele utworów zostało dedykowanych zwykłym, prostym ludziom. Okres ten obfitował w literaturę popularną. Najsłynniejszym twórczą tego typu był Tadeusz Dołęga-Mostowicz, którego powieści zostały sfilmowane jeszcze przed wybuchem II wojny światowej. W raz z rozwojem literatury nastąpił rozwój krytyki, atakowano artystyczne, interpretowano i analizowano wybrane utwory literackie.