Klasyfikacja

Religia i wiaraKlasyfikacja która po dzień dzisiejszych jest uznawana przez zachodnich turkologów za jedną z najlepszych. Pierwotnie autorem tej klasyfikacji był twórca kontrowersyjnej teorii ałtajskiej - Gustaw Ramstedt. Dokonany przez mistrza podział języków turkijskich udoskonalił w późniejszych latach jego wybitny uczeń - Matti Räsänen. Ramstedt wyróżniając poszczególne grupy języków, brał pod uwagę głównie kryterium geograficzne. Według Ramstedta w skład rodziny języków turkijskich wchodziło pięć grup: północna, zachodnia, wschodnia i południowa, a także stanowiący odrębną grupę język jakucki. Räsänen, wprowadzając poprawki do pracy swojego nauczyciela, dołożył jeszcze jedną grupę, obejmującą język czuwaski. Uczeń skupiając się również bardziej na kryterium fonetycznym, jako czynniki wyjściowe do analizy pokrewieństwa, wziął pod uwagę postęp procesu zetacyzmu i sygmatyzmu oraz wynik rozwoju zębowego, dźwięcznego w poszczególnych językach. Klasyfikacja ta czerpie z dorobku innych badaczy i do dziś jest uważana w Europie Zachodniej za jeden z najlepszych i najbardziej dopracowanych podziałów języków turkijskich.

Inni badacze, którzy zajmowali się podziałem języków turkijskich i ich pomysły na stworzenie klasyfikacji.Choć już wcześniej wielu ludzi (niekoniecznie językoznawców, czy nawet filologów) próbowało pogrupować języki turkijskie według różnych wyznaczników, największa ilość publikacji dotyczących podziału tychże sprawiających wielki kłopot klasyfikatorom języków przypada na wiek XX. Za pionierów radzieckich naukowych klasyfikacji języków turkijskich można uznać dwóch uczonych: Radłowa i Małowa. Pierwszy z nich dokonał podziału kierując się kryterium geograficznym, drugi za wyznacznik przyjął stopień archaiczności języka. Żadna z tych propozycji nie okazała się jednak wystarczająco dobra, a i pomysły wedle których dokonano podziału, nie przetrwały w nauce próby czasu. Na zachodzie ten problem podjęli m. in. Turek działający w Niemczech, uczeń Banga - Rahmeti Arat, węgierska turkolog Zsuzsa Kakuk oraz Johannes Benzing, Karol Menges i Nicolas Poppe. Najnowsze klasyfikacje języków turkijskich pochodzą z lat dziewięćdziesiątych ubiegłego wieku. Ich autorami są Turek - Talat Tekin oraz Niemcy - Gerard Doerfer i Klaus Schoening. W dobie globalnej komunikacji i popularności zagranicznych podróży znajomość języków obcych jest po prostu konieczna. Współwinowajcą w tej sprawie są rodzice.