Fakir Baykurt

Religia i wiaraPracujący przez wiele lat jako prowincjonalny nauczyciel zwolenniki emancypacji obszarów wiejskich i pisarz.Urodzony w 1929 roku w Akçaköy pisarz, jako kilkuletni chłopiec został osierocony przez ojca. W związku z tym przerwał naukę w szkole podstawowej i na jakiś czas przeniósł się do wujka, który wyuczył go rzemiosła tkackiego. Niedługo po wybuchu Drugiej Wojny Światowej Tarhan (bo tak brzmi prawdziwe imię pisarza) wrócił do rodzinnej wsi, gdzie skorzystał z szansy ukończenia edukacji na poziomie podstawowym. Wówczas napisał swoje pierwsze wiersze. W celu kontynuowania nauki przeprowadził się do Sparty, gdzie został przyjęty do jednego z sieci instytutów wiejskich (czyli szkoły średniej dla szczególnie uzdolnionej młodzieży wiejskiej, która bez otrzymania opieki finansowej państwa nie byłaby w stanie uczyć się). Po ukończeniu edukacji w instytucie, Tarhan przez wiele lat pracował w szkółkach wiejskich w najuboższych rejonach Anatolii. Sytuacje, z jakimi się w ciągu tego czasu zetknął, pozwoliły mu na mistrzowskie stworzenie w swych dziełach bardzo realistycznych postaci. Baykurt był zagorzałym zwolennikiem rozwoju oświaty na terenach prowincji.

Istnieją różne koncepcje poezji i poety. Już od jej początków zaczęto się zastanawiać jaką właściwie rolę ma pełnić poezja, jaką twórca i jak poezja powinna go kształtować. Pewnego razu znalazła się grupa ludzi, młodych poetów, którzy uznali, że poezja to nie tylko twórczość, zajęcie dodatkowe, ale przede wszystkim styl życia. Właśnie życie jak w poezji stało się główną maksymą Edwarda Stachury. Pisarz ten zasługuje na wielkie uznanie. Jako jeden z nielicznych, bardzo zbliżył się do swoich czytelników. Tworzył wiersze przepełnione radością i chęcią życia, i chociaż odnajdziemy tam nuty goryczy, to w większości będą to radosne utwory. Nie poprzestać jednak na poezji, tworzył także prozę oraz teksty autotematyczne takie jak: "Wszystko jest poezją", gdzie wyłożył główne założenia poezji według jego zdania i przemyśleń. Stachura do dzisiaj jest niezwykle popularny, ludzie tworzą specjalne grupy i urządzają sobie stachuriady. Jest to ogromna grupa ludzi, którzy zakochali się w twórczości Edwarda Stachury.

Gdy myślimy o epoce Romantyzmu, każdy bez problemu wymieni Mickiewicza, Słowackiego i Krasińskiego. Niektórzy dodadzą jeszcze Goszczyńskiego, ale jest on znacznie mniej znany niż wcześniej wymieniona trójka twórców.